Reis naar Azië: Rusland en Mongolië

Bijna anderhalf jaar hebben we naar dit moment uitgekeken, ervan gedroomd, in stilte en luidop, ervoor gelopen, gereden, gebeden en gevloekt, ons verschillende keren laten prikken en nog maar eens naar het reisbureau gebeld en gemaild voor het verkrijgen van bijkomende inlichtingen of het geven van gegevens. Bijna anderhalf jaar en straks is het dan zo ver…
Beer Nanouk en kikker Kikkerdril zitten geduldig op de vier keer ingepakte koffers (kwestie van het in- en uitpakken goed in de vingers te krijgen. Oefening baart kunst, hahaha). Zij zijn onze vaste reiscompagnons sinds lange jaren, kwamen niet altijd ongehavend uit de strijd, maar wij waren van oordeel dat ze er ook deze keer, juist deze keer zeker bij moesten zijn.

Dit is een uitnodiging om samen met ons een deel van de wereld te zien, om onze droom mee te beleven in de veronderstelling dat hij geen nachtmerrie zal worden.

Vandaag de laatste spullen in orde gebracht thuis, koffers nog eens herwogen (we zitten 600 gram onder het toegelaten gewicht van 40 kg), de auto geladen en elektriciteit, gas en deuren afgesloten. Afscheid genomen van en uitgewuifd door buurvrouw Frieda. En bij de bakker gestopt voor Limburgse vlaaien. En een rustige rit door België gehad. En een nog rustigere rit door Nederland, want we stonden stil in de file. En veilig bij zus Bea en schoonbroer Kees aangekomen. En koffie gedronken en vlaai gegeten. En ons heerlijk verwend gevoeld. En lekker veel groentjes en fruit gegeten, niet wetend of we dat de komende weken veel zullen zien. En alle officiële papieren op de juiste plaatsen gestoken, de originelen bij mij, de kopieën ervan bij Balder en in de bagage, die trouwens voor de helft uit eten bestaat. Wij eten onze bagage onderweg dus langzaam maar zeker op. En ga nu sluiten, want morgen moeten we om vier uur op. Tot in Sint-Petersburg!

Vannacht toch 3 uren geslapen. Balder minder. Hij zegt 1 uur onder het voorwendsel dat ik “snurk”. Enfin, dan weet hij de komende weken waarom hij wakker ligt. Om kwart voor vier opgestaan. Bea heeft zelfs niet geslapen! Twintig minuten later zitten we in de auto met koffers, rugzakjes, handtas {voor de reisbrochures, hahaha} en heuptasjes. Het is pikdonker, maar onder het rijden zien we de hemel lichter worden.

Op Schiphol afscheid genomen van Bea en Kees. Balder vindt dadelijk een bagagewagentje en dan wordt het aanschuiven aan de incheckbalie, slechts een uur. Na de veiligheidscontrole (zonder bieeeeeeep) kunnen we relaxen bij een koffie, een chocoladekoek en zalig de eerste sigaret van vandaag. Balder is kelner van dienst en uitstekend econoom: meer dan 1 koek en koffie krijg ik niet. “We krijgen toch ontbijt op het vliegtuig”, is zijn argument. Het zal mij benieuwen!

Net ons ontbijt achter de kiezen: sinaassapje, nogal taai broodje kalkoen {andere keuze was kaas} en kopje koffie. De Airbus naar Wenen zit stampvol. Aan de gate op Schiphol kennis gemaakt met Henk en Mireille, medereizigers voor de komende drie weken (zij hebben ook de Gobi-expeditie geboekt). Dankzij Balder die “zag” dat ze verder moesten dan Wenen. Hij had nog gelijk ook.
Opstijgen ging vlot en in ieder geval heel wat sneller dan met een Boeing. Balder heeft dus maar heel even mijn hand moeten vasthouden, hahaha. Prachtig boven de wolken gevlogen (in Amsterdam was het aan het regenen), maar ondertussen zijn de wolken verdwenen en zien we Duitsland onder ons voorbijglijden. De Alpen komen in zicht!
 
Met stekende oorpijn vanwege de hoogteverschillen in Oostenrijk geland. Ongeveer een uur oponthoud in Schwechat, de luchthaven van Wenen. Opnieuw pas- en veiligheidscontrole én nog eens pascontrole (voor het Russische visum). Balder wordt erg aandachtig bekeken en vergeleken met de foto in zijn pas. Blijkt dat de beambte zijn stoppeltjeshaar met gel zo leuk vindt.
Aan de gate kennis gemaakt met Jan-Kees en Ans, de andere Tiarareizigers. Met zijn zessen hebben we (heb ik?) een toch al heel wat veiliger gevoel. We zitten met 50 passagiers in een erg kleine jet van Canadair, die daarmee ook propvol zit. Bij het instappen krijg ik een stuk handbagage van een Duitse op mijn hoofd. Ze put zich uit in verontschuldigingen en om haar te “troosten” verzeker ik haar: “Es ist nicht schlimm, überhaupt nicht, ich habe einen harten Kopf”, waarop zij dan weer: “Oh, dann bin ich froh, so froh” en ik ook natuurlijk met mijn harde kop.

Het opstijgen gaat vlug (5-seconden-handje). We zitten aan de nooduitgang en hebben dus plaats zat voor onze benen. We beginnen zowaar in te dommelen, maar meer dan een hazenslaapje wordt het niet. De lunch wordt geserveerd: Spätzele (een soort eiermacaroni) met kip in een roze sausje. Hmmmmmmm?
Nog even en dan komt Sint-Petersburg in zicht!
Om 3 uur stipt landen we en na tien minuten taxiën over een abominabele tarmac mogen we uitstappen. Een busje brengt ons naar het aankomstgebouw. De pascontrole verloopt vlot, onze koffers ophalen verloopt vlot, alleen de bagageband loopt iets minder vlot. Eigenlijk loopt  hij helemaal niet meer. Geen probleem voor de Russen: de koffers en rugzakken vliegen gewoon door de lucht (letterlijk!). Van douane geen spoor te bekennen, evenmin van aangifteformulieren; we wandelen gewoon met zijn zessen het luchthavengebouw uit.

Maria is onze gids en staat ons op te wachten, Nikolai rijdt: een uur in minibus naar de stad. Al na enkele minuten blijkt dat onze reispapieren niet in orde zijn: de uitstappen en maaltijden waarvoor we betaald hebben, zijn door ergens een administratiefout niet geboekt, dus geen excursies en geen eten.
Ondertussen baant de minibus zich een weg door heel chaotisch verkeer waar het recht van de sterkste geldt: wie de dikste auto heeft, neemt voorrang; rood licht betekent extra gas geven. De stad, een van de mooiste in Rusland, ziet er troosteloos en grauw uit, ook in het zonlicht. De mensen zijn wel vrolijk en modern gekleed. In het hotel belt Maria met haar baas, terwijl wij inchecken, een lang en tijdrovend proces. De kamer is leuk en kijkt uit op de Newa en de pantserkruiser Aurora. Staat verdorie ook op het excursieprogramma! Maria belt ons op in de kamer. Het verdict is onverbiddelijk: geen papieren, dus ook geen uitstappen en geen eten. Maar Maria heeft een voorstel: voor $ 166, cash te betalen evenwel, kunnen we morgen mee. Grrrrrr. 
Uiteindelijk (na het nodige gevraag waarop stuntelige Engelse antwoorden volgen; we zitten nota bene in een ‘poepchic’ internationaal hotel!) komen we in het businesscenter terecht. De man achter de balie is een verademing: goed Engels en de eerste vriendelijke Rus. We bellen Tiara Tours op, vertellen het verhaal, krijgen veel goede raad hoe we de situatie kunnen oplossen (het is weekend en alle bureaus zijn gesloten) en stappen zo ‘gewapend’ naar de balie van Intourist. Binnen het uur zijn onze excursies voor morgen geregeld met betaling in roebel met Visakaart. Voor eten moeten we wel zelf zorgen. Henk en Mireille, wiens papieren wel in orde zijn, zitten met het probleem dat ze geen eten krijgen. Hahaha! Leuk welkomstdiner! Ook daar biedt de Intouristdame uitkomst.
Op zoek naar een snackbar of restaurant komen wij toevallig bij een supermarkt terecht: vier ‘rayons’ met drank, o.a. zo’n dertig verschillende merken  wodka, maar ook alle mogelijke frisdranken, melk, brood, worst, kaviaar… Voor 3.4 € stellen we onze avondmaaltijd samen, als een soort ‘protest’ tegen deze uitbuitende Russen. Enfin, het leven op reis is weer goed nu we gegeten en gedronken hebben. De stad blijft lelijk, maar de Newa is schitterend, we hebben een ‘windblazerke’ op de kamer en de badkamer, hoewel daterend van het jaar stillekes, is proper en voorzien van hagelwitte handdoeken, zeepjes en shampookes. Mij rest vandaag enkel nog een mail te zenden vanuit het businesscenter, de tv af te zetten (enige verstaanbare zender CNN) en dan zalig te gaan slapen. Tot morgen!
From Russia with love!

Fantastisch geslapen vannacht, zowat negen uren. We krijgen een raar ontbijt, maar het is eetbaar. Om halftien vanmorgen worden we opgehaald door Maria en Nikolai en naar de Hermitage gereden, het vroegere winterpaleis van de tsaren en nu een ongelooflijk museum met een grandioze kunstcollectie in een overweldigend decor. Het wachten op het opengaan der deuren wordt heel wat aangenamer als een (eveneens wachtende) groep Italianen luidkeels beginnen te zingen. Met stoute schoenen en wapperend met papieren weet Maria ons snel binnen te loodsen.
De twee uur durende rondleiding kan slechts een klein idee geven van alles wat we niet gezien hebben: porselein, meubelen, schilderijen uit alle mogelijke periodes... De tsaren wisten wel wat mooi was! De restauratiewerken die aan de gang zijn (Sint-Petersburg cultuurhoofdstad van Europa in 2003!) nemen we er gelaten bij.

Na de middag (zonder eten, snik) rijden we een uur naar het Petershof, het zomerpaleis van de tsaren. Onderweg kunnen we weer de nodige rijstaaltjes van de Russen bewonderen. Het Petershof is heel indrukwekkend, er is veel te zien. Daarna wandelen we in de tuinen met ettelijke fonteinen. Het is prachtig, ook al zijn er vele, vele Russen daar, ontzaglijk vele. Tegen vijf uur zijn we bekaf (geen eten en drinken gehad sinds het ontbijt, cultuur gaat voor! Hahaha?). Opnieuw de minibus in voor de tocht van een uur naar het hotel en we maken nog straffere demonstraties in rijkunst mee. We dachten wel dat nog straffer niet meer kon, maar we dachten fout.

Onderweg naar het hotel val ik als een onschuldig schaap in slaap, wat Balder zelfs niet merkt. Ik denk dat hij ook geslapen heeft, maar hij beweert van niet. Voor de samenstelling van onze avondmaaltijd gaan we opnieuw naar de supermarkt, maar deze keer naar een iets luxueuzer geval. Er wordt zelfs Belgisch bier verkocht. Wij denken dat de prijzen in roebels staan aangegeven en vinden alles heel erg goedkoop. Bij de kassa blijkt evenwel dat de prijzen Amerikaanse dollars zijn, wat een licht verschil maakt. Voor dat geld eten we echter heel luxueus: meloen met gerookte ham en vers stokbrood. Het is deze keer echt hmmmmm. De prachtige zonsondergang aan de oever van de Newa is het toetje na de maaltijd.

Na een rustige avond met spelletjes en tv zijn we niet al te vroeg gaan slapen. Vanmorgen moeten we immers op de kamer wachten tot Maria contact met Moskou en Nederland gehad heeft om onze betalingen te verifiëren. Het ontbijt is niet om over naar huis te schrijven, dus doe ik dat ook niet. Om half twaalf is er nog steeds geen telefoon binnen gekomen, dus gaan we maar naar beneden. Aan de receptie komt natuurlijk net op dat moment het telefoontje aan. Pas nu worden we geloofd dat we ook voor het ‘programma’ betaald hebben. Maria moet mij het bijbetaalde geld na de middag terugbezorgen, tijdens de citytour, die we nu zonder problemen mogen meemaken.
Te voet trekken we de stad in, naar de Nevski Prospekt, de wandel- en inkoopboulevard van Sint-Petersburg. We stappen een uur flink door voor we er arriveren. De straat is eerder ontgoochelend: bekende merken showen dat ze in Rusland aanwezig zijn. De prijzen zijn navenant en swingen dus de pan uit. Tot overmaat van ramp begint het op dat moment te regenen en wij lopen rond in een T-shirtje. Wanneer de druppels een vaderlandse drasj worden, gaan we schuilen in een huis, dat van buiten op een soort patisserie lijkt. Bingo! Het is een cafetaria en we kopen er fantastisch lekkere worstenbroodjes en heerlijke koffie voor de even fantastische prijs van 0,50 € p.p. Maar daarmee zijn we nog niet droog terug in het hotel. Gelukkig ziet Balder een winkeltje waar paraplu’s worden verkocht. Dat is niet zo vanzelfsprekend als je weet dat de winkels hier geen uitstalramen hebben. Met een paraplu boven ons hoofd, voelen we ons een stuk droger en beter.

In het hotel vertellen de net gearriveerde Henk en Mireille dat ze in de metro beroofd zijn. Wonder boven wonder vonden ze in het volgende station een Rus die Engels sprak en die voor hen de politie kon verwittigen. De zigeuners werden aangehouden, gefouilleerd en de papieren en bankkaarten aan Henk en Mireille terug gegeven. Ze zijn er met de schrik vanaf gekomen, hoewel ze met de mobilofoon ondertussen hun kaarten wel reeds geblokkeerd hebben. Balder en ik zijn dolblij met de heuptasjes die wij onder onze kleren dragen. Een ‘toevallig’ stelen is er dan hopelijk niet bij. De ironie van deze diefstal is wel dat wij onze gids Maria net verteld hebben hoe veilig wij ons in deze stad met de vele politie voelen.

Redelijk op tijd beginnen we met de citytrip in de gietende regen. De eerste halte is de Peter en Paulusvesting, waar er tot grote consternatie van Maria bomalarm is. We mogen er niet in. Het huilen staat haar nader dan het lachen, maar wij barsten in een schaterlach uit, want zo'n situatie kan je zelf niet verzonnen krijgen. De rest van de tour verloopt rustig, we zien heel veel en nemen de nodige foto’s. Onderweg stoppen we aan het bureau van Intourist, waar ik het geld terugkrijg dat ik voor de uitstappen van gisteren opnieuw betaald heb. Dat heeft de nodige voeten in de aarde, of misschien kan ik beter zeggen, de nodige trappen in de lucht, want niet alleen is mijn handtekening vereist op de derde verdieping (zonder lift), mijn hele paspoort wordt grondig bekeken en overgeschreven. Enfin, ik heb plots de beschikking over een grote hoeveelheid roebels, die ik op dit moment liever niet zou hebben. Maar zeveren erover helpt ook niet echt.
Op het laatst komt zelfs de zon nog uit. Wij hebben de tijd om een hapje te gaan eten, want om tien uur vanavond worden we pas naar het station gebracht. De trein naar Moskou vertrekt om 23u35.

Gisterenavond heeft Nikolai ons naar het station gereden, we hebben een laatste keer kunnen genieten van zijn fabuleuze rijkunst (en hoe hij handig elke put wist te ontwijken, en dat waren er vele). In het Moskou-station in Sint-Petersburg was het enkel de kunst het juiste spoor te vinden, wat ons redelijk goed gelukt is. Iedere coupé heeft vier bedden. Onder de onderste, die je kan opklappen, zijn er bagagebakken. Ieder bed heeft kraakwitte lakens en  een heerlijk mals kussen. Iedere passagier krijgt een propere handdoek én keukenhanddoek, een halve liter water en een ontbijtpakket. Pure verwennerij dus! Dit traject tussen de twee belangrijkste Russische steden is dan ook het uithangbord van de Russische spoorwegen. Om twintig voor twaalf zijn we met een glijdende vaart vertrokken, niks schokken of zo.
De vier Nederlanders zitten samen in een coupé, zodat wij het grote voorrecht genieten met twee Russen samen te reizen. Veel gezegd wordt er niet, veel gebarentaal gebruikt wel. Balder wil op het hoogste bed slapen, maar ik ben zo moe, dat ik liefst dadelijk ga slapen, dus klim ik maar naar boven. Allez, klimmen, met veel gekreun en gepuf hijs ik mij naar boven, hahaha. De onderste bedden worden namelijk ook als zitplaats gebruikt en zolang er mensen wakker zijn, is het moeilijk daar te gaan slapen.
Ik val vast in slaap en mijn inwendige klok wekt me netjes om halfzeven. De trein komt om kwart over zeven in Moskou aan. Mooi op tijd dus om 'toilet' te maken en te ontbijten met het kant-en-klaar pakket. Leuk, alsof je een verrassingspakket openmaakt.

In Moskou worden we opgehaald door de chauffeur van Tiara Tours en naar het hotel gebracht, een gigantisch complex van vier torens. Wij zitten op de zestiende verdieping met een mooi uitzicht over de stad. We besluiten er vandaag een rustdag van te maken, doen de was, Balder slaapt, ik ga op zoek naar een internetcafé en vind er ook een. De paspoorten liggen al klaar aan de balie. Deze keer moet ik gelukkig geen registratierechten betalen zoals in Sint-Petersburg. Waarschijnlijk was dat voor de inkt op de stempels. Toen ik weigerde te betalen, want ik heb nog nooit van registratierechten in een hotel gehoord, wilden ze de passen niet teruggeven. Maar Rusland is dan ook een democratisch land.

's Avonds maken we kennis met de groep die vers uit Amsterdam is gekomen. Er zijn nog eens 15 Belgen in die groep, waaronder 11 Limburgers en 4 Gentenaars. Geloof het of niet, maar we staan weer eens "niet aangegeven" voor het programma in Moskou. Gids Tatiana is echter uit ander hout gesneden dan Maria, ook ervarener en ouder. Ze zegt heel rustig: "Computerfoutje" en binnen de 5 minuten is de boeking in orde. Zo kan het dus ook.
Na het welkomstdiner dat bestaat uit een koud voorgerechtje, kippenschnitzel, 23 erwten (Balder heeft er 25, maar hij moet dan ook niet vermageren), een mini-slaatje, koffie (zonder melk! wie mij kent, weet dan genoeg, maar ik heb nu in de reistas permanent een tube gecondenseerde melk bij, de reisgenoten geloven hun ogen niet, hahaha) en een koekje... na het welkomstdiner dus, stappen we in de bus richting Rode Plein. Balders eerste stap erop vereeuwig ik op foto. We krijgen een half uur de tijd om rond te lopen en foto's te maken. Het Rode plein lijkt of is veel kleiner dan wij ons hebben voorgesteld, maar wel nog steeds beduidend groter dan de Grote Markt van Sint-Truiden, die (zoals iedereen weet natuurlijk) toch de tweede grootste van België is en als het stadhuis er niet opstond (wat het wel doet) zelfs de grootste van België zou zijn, een eer die nu is voorbehouden aan de markt van Sint-Niklaas.

Dat is dan de 'nighttour' van Moskou. Ondertussen is de zon van onder de wolken vandaan gekomen en aan het onder gaan. Wij crossen naar onze hotelkamer op de zestiende verdieping (er zijn er nog 16 boven ons ook) en zien van daaruit een super WOW ongelofelijke Italiaans ijs-achtige zonsondergang. En natuurlijk probeer ik die te fotograferen. Op het resultaat zal ik echter moeten wachten.

Balder heeft vannacht weer eens niet al te veel geslapen in tegenstelling tot zijn ma, die deze reis als een gezondheidskuur ervaart met iedere nacht acht á negen uren slaap. Het is een heerlijke luxe.
Vanmorgen ontbijtbuffet in het hotel. We zitten dus echt wel in een luxe-geval, strikt verboden voor de 'doorsnee'Rus, waarschijnlijk ook onbetaalbaar, gezien de prijzen hier 'normaal' te noemen zijn (1 € voor een koffie bvb). Wat doet zo'n hotel nu waar zo ongeveer alle nationaliteiten verzameld zijn? Ze zorgen voor een ontbijtbuffet 'voor elk wat wils'. Dat houdt in: verse groenten, slaatjes, frietjes en rijst, gehaktballen, fruit, alle mogelijke sapjes, brood en cornflakes, melk (!) en thee en koffie, gebakjes en koekjes, en... en... en... We beginnen nu pas te begrijpen waarom niemand hier luncht, iedereen propt zich 's morgens vol natuurlijk. Ik ben de dag begonnen met worteltjessla en rozijntjes, hahaha!

Om tien uur (we hebben eerst de bagage in de bagagekamer gedeponeerd) vertrekken we voor de citytour. Moskou in de file. Ook hier kennen ze er wat van. Anderhalf uur in de bus naar het centrum. We bezoeken het Leninmausoleum. Lenin ligt er dus echt in (hoewel kwatongen beweren dat de echte Lenin in de jaren vijftig verdwenen is en dat dit een wassen beeld is). Wat het ook is, het ziet er zo levensecht uit dat je gewoon verwacht dat hij rechtop zal gaan zitten en "boe" zal roepen. Dat is niet gebeurd. Achter het mausoleum is er een kerkhof van de helden van de revolutie en grote staatslieden. We krijgen 15 minuten om de "GOEM" te bezoeken, het grootste grootwarenhuis van Moskou. Eigenlijk is het eerder een winkelgalerij met vele kleine winkeltjes, zoiets als de Koninginnegalerij in Brussel, maar dan wel stukken groter.

De bus in en op naar het Kremlin, een stad in een stad: 28 hectaren groot, met paleizen, kerken, torens en regeringsgebouwen uit alle mogelijke verschillende eeuwen en ettelijke verschillende bouwstijlen dus. We gaan de Aartsengel Michaelkathedraal binnen, de kroningskerk van de tsaren, waar fotograferen strikt verboden is, want het flitslicht is schadelijk voor de fresco's. Behalve natuurlijk als je betaalt voor dat fotograferen, want dan zijn de flitsen helemaal niet schadelijk meer. Enfin, het is wel de moeite waard en de fresco's ook, maar ik fotografeer principieel niet in musea en kerken. Dan koop ik liever enkele postkaartjes.

Na het Kremlin wil de groep absoluut, absoluut de metro in. Wel, ik heb daar zo mijn bedenkingen bij, maar ik wil ook geen spelbreker zijn en dus nemen we samen met de anderen de metro terug naar het hotel. Balder speelt goed bodygard en signaleert verdacht uitziende kinderen, hahaha. Ook dat, zelfs dat overleven we zonder kleerscheuren, hoewel Balders sigaretten uit zijn dijzak worden gestolen. De schade blijft dus beperkt, maar ik heb wel mijn weddenschap gewonnen, namelijk dat er wel iemand iets zou kwijt zijn in de metro. Bij andere mensen is de bril uit rugzak verdwenen en dat ondanks constant uitkijken en opletten. Maar afgezien van deze kleine ongemakken is ook de metro echt de moeite waard: kunst van en voor het volk, groots en pralend, imposant en impressionant.

Na een diner van vis (met vel en graten) en een waterige aardappelpuree halen we onze koffers uit de bagagekamer en slagen we onze voorraad water in (6 liter extra bovenop de drie liter die we op peil houden). De hele bende van Tiara Tours wordt met bagage en al in een bus gepropt en naar het station afgevoerd. Gids Tatiana probeert ons zonder kleerscheuren op de trein te krijgen, wat niet zo simpel is, gezien het feit dat het Yaroslavskistation overbevolkt is met Mongolen en hun handelswaar, die allemaal trein 6 naar Ulaan Baatar (zeg: Oelan Bator), de hoofdstad van Mongolië, wensen te nemen. Een bezorgde moederkip die onwillige kuikens bijeenhoudt, zou er minder werk mee hebben. Ten einde raad roept ze dus de hulp in van een agent en zo worden we onder politiebegeleiding als een kostbare vracht op de trein gezet. Als we aan de andere kant van het perron een speciaal beschermde trein voor Tsjernobyl vertrekkensklaar zien staan, wordt het wel even heel stil.

Balder en ik beginnen de reis met een coupé voor ons alleen. We hebben de bagage onder onze voeten en boven ons hoofd gestouwd, wat ons gezien de heersende temperatuur heel wat zweet kost. Daarna doen we lekker asociaal, sluiten onze deur en spreken de cognac en wodka aan.

In de nacht steken we de Oeral over, zodat we ons nu officieel in Siberië en Azië bevinden. Die eerste nacht verloopt rustig, hoewel we de rollen van de eerste treinnacht omdraaien: Balder slaapt goed en lang, ik lig het grootste deel van de nacht wakker. Maar zo maak ik een prachtige zonsopgang mee na een nacht van zware regenval, donder en bliksem. Driewerf helaas hebben we ons raam op een kier laten staan. Het heeft fameus binnengeregend en de (stoffen) koffer alsmede Kikkerdril die op de grond gevallen is, zijn zo een beetje erg doorweekt, om niet te zeggen druipnat.

Reizen door Siberië met de trein... Per wagon zitten er 36 mensen, soms ook wel meer. Die delen samen 1 WC die tevens wasruimte is en voor de Mongolen ook doucheruimte. Per wagon is een provodnik of provodnika verantwoordelijk voor het stoken met kolen en hout van de heet watervoorraad, het poetsen van de wagon en de goede gang van zaken. In onze wagon zitten er een tiental toeristen en verder heelder families Mongolen. Die sluiten hun kinderen weg achter de panelen in het plafond tot de "buitenstaanders', zijnde de controleurs vertrokken zijn. De coupés zijn afgeladen vol met handelswaar die onderweg in diverse stations verkocht  zal worden.

De dag doorgebracht met slapen, lezen, eten. We maken kennis met Zwitser René, 23 jaar, student landbouwkunde, die op weg is voor een stage van drie maanden in Mongolië. Gebabbeld, spelletjes gespeeld, gegeten.
's Avonds brengt de provodnika twee dames met Mongools uiterlijk bij ons in de coupé. Ze vraagt ons als het ware toestemming of ze bij ons mogen komen zitten en daarmee weten we eigenlijk al genoeg, maar kan je 'nee' zeggen? Enfin, de dames komen met hun hele hebben en houden bij ons ingehuisd. Dat bestaat uit ruim 200 sloffen sigaretten, twee grote plastic kommen, acht boor-, zaag- en schaafmachines in originele verpakking, twee grote rollen elektriciteitskabel, zes keukenwandklokken, drie kisten met onbekende goederen, drie zakken (stel je grote, geruite waszakken voor) met kleren, een aluminiumpot voor de soep, emmertjes en dozen met etenswaren, hun persoonlijke bagage en de niet al te magere dames zelf. De "duurste" kleren worden aan alle beschikbare haken opgehangen, ook aan "onze" kant. En dit alles in een ruimte van nog geen twee meter op 1 m 70. Je kan stellen dat de tweede nacht een ietwat ander uitzicht biedt dan de eerste. We slapen er niet slechter om.

Op vrijdagmorgen ben ik weer erg vroeg uit de veren (van de keiharde bank dus) en kan me in de pas gepoetste wc-ruimte heerlijk van top tot teen wassen. Door alle evenementen heen kijken we constant naar buiten, naar één van de mooiste landen die ik ooit heb gezien. En ja, er zijn gore steden, vervuilde rivieren, roestige fabrieken, maar ook de weidse vlakten, brede, trage stromen, hemelsblauw geverfde huisjes, de weiden, de paarden, de koeien, de berken en sparren op de glooiende hellingen, spelende kinderen in beekjes.... Het is zo wondermooi, woordloos mooi. Dan horen we het nieuws van de gestolen videocamera en we beseffen hoe arm dit land is en hoe corrupt. Aan ieder station stappen de Mongolen uit met hun handelswaar en worden dan letterlijk onder de voet gelopen door de plaatslelijke bevolking die hen zowat alles uit de handen rukt: kleren, schoenen, handtassen, lusters, keukenwandklokken (hahaha). "Onze" madame doet er niet aan mee. Na ieder station incasseert ze de gelden van de verkopende meisjes. De politie en provodniks incasseren mee, als ze al niet zelf verkopen.

Bij iedere stop wordt water geladen en de wielen gecontroleerd op barsten. Noch Balder noch ik voelen veel behoefte uit te stappen. Onze rugzakken en het treinrestaurant bieden alle eten dat we nodig hebben en het gedrum op de perrons is leuk om naar te kijken, maar we hoeven er niet zonodig tussen te staan (met een grotere kans bestolen te worden). René is een goede compagnon, gezellige praatvaar, grappig met momenten, maar gelukkig niet de hele tijd. En zo begint dan de derde nacht in de trein.

Ongelooflijk maar waar: we zijn reeds een week onderweg. Opnieuw ben ik vroeg genoeg wakker om op een proper toilet " toilet" te maken en daarna terug mijn bed in te duiken. Steden "gezien" die ik ken uit boeken: Jekaterinaburg, Perm, Novosibirsk, Omsk... De grootsheid en grootheid van 1 land ervaren en onderwijl toch rustig in slaap vallen en opnieuw en opnieuw, gewiegd ( en soms zwaar dooreen geschud) , zacht gemasseerd ( en soms duchtig beklopt) door de voortrazende trein die kilometer na kilometer verslindt.
Na Omsk verandert er in de trein weer heel wat. Veel Mongolen zijn in Omsk achtergebleven om de eerste trein terug naar Moskou te nemen. Voor hen is de trein geen transportmiddel, maar een manier van leven en geld verdienen. In de wagon is er plots plaats in overvloed en we zoeken uit of we niet naar Renés coupé kunnen verhuizen. Dan nemen onze Mongoolse madammen de biezen naar hun Mongoolse vriendjes... met achterlating van alle handelswaar in onze coupé, waaronder dus ruim 200 sloffen sigaretten (toegestane invoerhoeveelheid in Mongolië: 200 sigaretten per persoon!) Nachtmerrieachtige beelden doemen in mijn geest op: hoe kan je bewijzen dat de handelswaar in een coupé die enkel door ons bewoond wordt NIET aan ons toebehoort? Wie zou zo goed van vertrouwen zijn handelswaar bij totaal vreemden achter te laten? (Antwoord: geslepen Mongoolse handelaren bij verschrikkelijk stomme Belgische toeristen). Met handen en voeten de eentalige (?) Mongoolse provodnika uitgelegd dat de handelswaar uit onze coupé moet verdwijnen en met dezelfde handen en voeten aan Balder uitgelegd dat het niet zijn taak is hen daarbij te helpen. 12 wandelingen later is de coupé weer verlaten, op Balder en mij en onze spullen na. De Mongoolse madammen komen nog even uitdagend bij ons zitten, maar vermits we toch niet verstaan wat ze tegen ons zeggen, zal het ons verder wel worst wezen. Hen ook trouwens, want er is weinig lol te beleven aan twee zwijgende Belgen. We sluiten de dag in schoonheid af met een prachtige zonsondergang, wodka, gin en cognac. Harde, wiebelende bedden? Nog nooit van gehoord, meneer!

Niemand die nu nog weet hoe laat het precies is, want we zijn verschillende tijdzones gepasseerd, maar heel erg vroeg is iedereen op. Vandaag doen we Irkoetsk aan en volgt het traject langs het Baikalmeer. Het is koud geworden na de vochtige, verzengende hitte van de laatste dagen. Een trui is goed te verdragen.
In Irkoetsk krijgen we nieuwe passagiers in de wagon: wij een tof Nederlands koppel, Ans en Cor; Zwitser René de Amerikaanse Cathy met dochter Ann. Ans en Cor hebben de nodige reisgidsen bij zich, waaruit ook wij het een en ander kunnen opsteken. Gezamenlijk kijken we uit naar de eerste blik op het Baikalmeer, het grootste zoetwaterreservoir ter wereld. Meer dan vier uren rijdt de trein er langs. Aan de andere kant van de trein verrijzen nu de bergen aan de horizon.